Het is anno 2013 helemaal niet meer zo hip om jezelf ’trainer’ te noemen. Je hebt zomaar kans dat mensen je verwarren met een sportschoen. Nee, in deze tijd ben je een ‘coach’. Een naam met aanzien! Maar is een trainer ook meteen een coach? Hoef je alleen maar die naam op je shirt laten drukken? Ik denk van niet…

Let wel: ik heb zo mijn eigen ideeën over wat een coach anders maakt dan een trainer.

Wat er in de Van Dale staat is niet echt duidelijk:

trai·ner (de; m,v; meervoud: trainers)
1 iemand die (sporters) traint; oefenmeester
 
coach [kootsj] (de; m,v; meervoud: coaches)
1 iemand die sporters adviseert en begeleidt
 
Redelijk vaag dus. Aangezien de definitie van trainen ‘het stelselmatig oefenen in een tak van sport of vaardigheid’ is, zal een trainer iemand zijn die anderen helpt bij het stelselmatig oefenen van hun sport en vaardigheid. Een trainer zou zich dus vooral bezig met fysieke dingen bezig houden.
 
En wat is dan coachen? ‘Het begeleiden van anderen om hen tot een hogere competentie te brengen’. Is een trainer daarmee niet hetzelfde als een coach?
 
Maar goed, het is niet dat ik graag nieuwe definties in de van Dale wil zien. Ik ben redelijk content met mijn eigen mening 🙂
 
Coachen is een interactief proces, waarbij ik luister naar jouw feedback. Iemand die niet goed kan luisteren, en zoveel mogelijk zijn eigen plan wil trekken, zal nooit een coach worden. Ik zie mijn voedingsbegeleiding echt als ‘coaching’; ik ben continu met je in overleg om te kijken wat onze volgende stap moet zijn.
 
Je zou kunnen zeggen dat trainen vooral het fysieke gedeelte is. Iemand trainen doe je ook ‘on the spot’, in de sportschool of een park. In mijn Bootcamps ben ik een trainer: ik vertel jou (en de rest van de groep) wat er op dat moment in dat park moet gebeuren. Wat je daarbuiten doet, weet ik niet; ik kan alleen maar hopen dat je niet bij thuiskomst een slagroomtaart naar binnen werkt.
 
Maar trainen is net zo goed interactief; als ik jou bijvoorbeeld een Deadlift leer, dan wil ik wel weten wat je voelt. Komt de feedback die ik van jou (en je lichaam) krijg, overeen met de juiste techniek? Moeten we bepaalde punten van de oefening extra benadrukken, of de oefening zelf makkelijker maken?
 
Dat klinkt allemaal logisch, maar veel trainers zijn gewend om sporters hun schema gewoon door de strot te duwen. Niet zeuren, en doe wat je trainer zegt. Prima, veel sporters vinden dat zelfs prettig. En soms kan je als trainer niet anders, tijdens die Bootcamp bijvoorbeeld. Maar dat is dus geen coaching…
 
Ik ben niet echt iemand van de ‘hapklare brokken’. Ik wil een sporter juist dingen leren. Waarom een Deadlift, en geen Squat? Hoe komt je houding in iedere oefening weer terug? Als sporter moet je vooral niet van mij afhankelijk worden; als ik ziek of op vakantie ben, dan moet je wel op eigen houtje kunnen trainen.

Dat geld helemaal voor mijn voedingsbegeleiding. Ik zal niet snel een hapklaar dieetje voor je uitschrijven… Want daar leer je niets van. Wil je niet in het vicieuze cirkeltje van afvallen-aankomen blijven hangen, dan zal je bewust moeten worden van betere voeding en eetgewoontes. Daar is-ie weer: gedragsverandering.
 
En dat maakt coaching ook vaak moeilijk. Het vraagt tijd en energie van zowel de coach als de sporter. En ondanks dat persoonlijke, interactieve proces, kunnen resultaten zelfs langer op zich laten wachten. Maar als die resultaten er eenmaal zijn, dan zijn ze vaak wel blijvend.
 
Tja, dan is iemand alleen maar trainen toch een stuk makkelijker. Van de vijftien mensen in jouw Bootcamp, zullen er misschien twee zijn die echt veel afvallen. Zonder dat je ooit hun eetgewoontes met ze hebt doorgenomen. Misschien dat ze op eigen initiatief lid zijn geworden van de Weight Watchers?
 
Dan voelt trainen toch een beetje als een visnet door het water halen en kijken wat je naar boven haalt. Het is nogal ‘makkelijk’. Coachen is de juiste dobber uitzoeken, een mooi plekje aan de waterkant uitzoeken en dan je hengel uitgooien. Het zal even duren voordat je beet hebt, maar dan heb je wel die ene mooie karper in plaats van een emmer vol stekelbaarsjes.
 
(Niet dat ik ooit van mijn leven gevist heb… Daar heb ik het geduld niet voor)
 
Mijn aanpak is dus vooral gericht op coaching. Dat ik mezelf dan toch Personal Trainer noem is omdat iedereen Personal Trainers kent als, nou ja, Personal Trainers. Net zoals je een restaurant niet snel een ‘eetlokaal’ zal noemen…
 
En hoe kan ik dit blogitem over coaching beter afsluiten, dan met een uitspraak van mijn voorbeeld: de zeer succesvolle Amerikaanse basketbalcoach John Wooden?
‘I talked to the players and tried to make them aware of what was good and bad, but I didn’t try to run their lives‘. Coaching in een notendop!