Het Bootcamp syndroom

Geen resultaten zonder hard werken. Voor sommige sporters een ongemakkelijke waarheid; zij zitten liever op de Leg Extension machine hun Facebook te checken. Maar er zijn ook ‘die-hards’. Sporters die de vermoeidheid bewust opzoeken, tot dagenlange spierpijn aan toe. Dát is pas trainen! Toch?

Als hard trainen resultaat geeft, dan geeft nog harder trainen nog meer resultaat. Dat lijkt wel zo logisch. Maar van ‘hard trainen’ is het nog maar een klein stapje naar ‘slopen’. En dat verschil moet je wel kunnen begrijpen.

Wanneer je de kwaliteit van je trainingen afleest aan de mate van spierpijn en uitputting, dan is het Bootcamp syndroom een passende diagnose. Ik noem dit het Bootcamp syndroom, omdat je die bloed-zweet-tranen-mentaliteit nog opvallend veel bij Bootcamps ziet. Jouw honderden Squats, Push Ups en sprints worden beloond met allerlei lichamelijke ongemakken.

Een ander symptoom is zo graag tot het gaatje willen gaan, dat je de correcte techniek uit het raam gooit. Ook weer zo’n Bootcamp dingetje; oefeningen zoals Push Ups of Lunges worden vaak maar ‘half’ gedaan, om ze maar zo lang mogelijk vol te kunnen houden. Stel je voor dat je achterblijft bij de rest van de groep.

Het is niet makkelijk om van het Bootcamp syndroom af te komen. Het is namelijk een ‘gevoel’. Veel sporters zijn verslaafd aan die spierpijn en uitputting; ze zien het als beloning voor hun harde werk. En misschien ook wel als grenzen verleggen.

Maar jezelf continu de grond in stampen heeft niet alleen gevolgen voor je spieren. Het werkt ook door op je herstelvermogen, hormoonhuishouding en psyche. Op een gegeven moment ben je ‘op’, en gaat het trainen je steeds moeilijker af. Helaas zijn sporters met het Bootcamp syndroom vaak doof voor die signalen.

De eerste stap naar genezing, is dan ook leren dat uitputting een waardeloze graadmeter is. Het zegt niets over hoe ‘goed’ je getraind zou hebben. Griep gaat ook vaak samen met spierpijn… I rest my case. Wil je echt sterker of strakker worden? Probeer die vermoeidheid dan zoveel mogelijk te vermijden.

Raak je eenmaal uitgeput, dan beweeg je langzamer en slordiger. Sprinten wordt hardlopen, en hardlopen wordt joggen. Wat zou je verbranding meer op gang helpen: 10 seconden voluit sprinten, of 30 seconden hardlopen? En wat blijft er over van die 10 seconden sprinten als je dit tien keer moet herhalen, met 10 seconden rust tussen de sprints? Zoals ik al zei, sprinten wordt hardlopen wordt joggen… En explosieve intervaltraining wordt weer ouderwetse cardio.

Vermoeidheid is dus ook funest voor je techniek. Een mooie, stabiele Plank wordt een doorgezakte rug. Een explosieve Kettlebell Swing wordt opeens een, tja… Trek-gewicht-omhoog-Squat-dinges. Daar kan je lichaam dus niets mee. Dat waar die oefeningen voor bedoeld zijn, zoals core stability of explosieve kracht, ben je al niet eens meer aan het trainen.

Ik zeg dus niet dat je beter met een tijdschrift op een hometrainer kunt gaan zitten. Natuurlijk moet je aan de bak. Maar luister naar je lichaam! Voel je pijn of andere noodsignalen, stop dan met je oefening. Gaat een oefening stroef, gooi er dan niet nog eens tien herhalingen bovenop. Loop je een week na je training nog altijd krom, doe het de volgende keer dan rustiger aan.

Zoals American Football coach Vince Lombardi ooit zei: ‘practice doesn’t make perfect. Only perfect practice makes perfect’. Train niet om af te breken, maar om op te bouwen. Het verschil is makkelijk te herkennen, zolang je er voor open staat!