81 - 88 van 143

Toen ik zondagavond nietsvermoedend in de bioscoop zat om de nieuwste Bourne film te kijken, werd ik opeens om de oren geslagen met een spectaculaire reclame van Reebok Crossfit. 'The Sport of Fitness has arrived'; zelfs in de bioscoop laat mijn werk me niet met rust. Crossfit was al een van de snelst groeiende trainingsmethodes van dit moment, en nu gaat ook een groot sportmerk zich er mee bemoeien. Maar hoe serieus moeten we dit gaan nemen? Is Crossfit echt de toekomst van het fitness? Tijd voor een nieuwe Reality Check.

Laat ik eerst even voorop stellen dat ik het, ondanks de harde titel, helemaal niet zo slecht bedoel. Maar fitness is nu eenmaal mijn vakgebied, waar helaas een heleboel dingen niet gaan zoals ze zouden moeten. Naar mijn bescheiden mening tenminste. En ik ervaar die misstanden als pijnlijk. Hopelijk zet deze blogpost dan ook aan tot nadenken; de toon is op sommige punten wat hard, maar het is geenzins slecht of vermanend bedoeld. Oke, misschien een klein beetje. Tijd voor de botte bijl!

Wanneer je voor het eerst een sportschool binnenloopt, dan hoef je er niet bang voor te zijn dat je diezelfde dag al boven je macht met zware halterstangen en gewichten staat te smijten. Net zoals je bij je eerste rijles niet meteen de snelweg opknalt. Het is immers geen fijn vooruitzicht om na die eerste training al geblesseerd naar huis te kruipen (of een lesauto in de prak te rijden). We vinden het dan ook vanzelfsprekend dat we die training en oefeningen, naar gelang onze eigen fitheid en vorm, rustig op moeten bouwen. Maar waarom doen we dat dan niet met onze eetgewoontes?

Eerst even een welgemeend 'sorry!' voor het recentelijke gebrek aan nieuwe schrijfsels. Door allerlei nieuwe ontwikkelingen op zakelijk gebied, waar jullie de komende weken nog meer over zullen horen (echt waar!) ben ik de afgelopen tijd bijna niet meer aan mijn blog toe gekomen. Maar ik ben er weer! Klaar om in de ring te stappen voor een confrontatie met het immer populaire 'martial arts conditioning'. Specifieke training voor vechtsporters, het is bijna net zo populair als de vechtsporten zelf. Maar of het ook wel zo goed is?

Ook al mag ik het als Personal Trainer misschien niet toegeven, ik zal er gewoon eerlijk over zijn: fitness is nogal saai. Er zijn zelfs sporters die het verschrikkelijk vinden. Maar, niets waar zo'n vrolijke en gemotiveerde Personal Trainer je niet mee kan helpen! Want met je eigen persoonlijke coach doe je net even andere oefeningen, voel je opeens hele andere spieren, en gebruik je trainingsmaterialen waarvan je niet eens wist dat ze bestonden. Maar, wat als het 'plezier' de kwaliteit van de training in de weg staat?

Strakke buik, mooie V-vorm in de bovenrug, borstspieren die kogels kunnen stoppen... En schouders als slappe theezakjes. Of spijkerdunne armen, of spillebeentjes, of een andere spiergroep die hopeloos achterblijft bij de rest van je lichaam. Lieve mensen, ik ken het probleem en begrijp jullie frustratie... Hoogste tijd om wat aan die achterblijvers te doen!

Laat ik eerst eens beginnen met, deze week mag het volgens de traditie nog, iedereen een gelukkig 2012 te wensen. Dat het maar een mooi, sportief en succesvol jaar mag worden! En dat we maar snel van al die domme voornemens af mogen zijn. Niets tegen voornemens verder; iedereen heeft wel een (vaag) beeld van waar hij of zij dit jaar heen wil. Maar ik ken maar heel weinig mensen die vanuit goede voornemens ook daadwerkelijk iets bereikt hebben.

Mocht de naam je helemaal niets zeggen, even een snelle uitleg: circuittraining is het achter elkaar uitvoeren van oefeningen voor verschillende spiergroepen, met zo min mogelijk rust. Toen ik als instructeur begon (goeie ouwe tijd) was 'circuittraining' vooral een 65+ les op armzalige apparaten die anders toch nooit gebruikt zouden worden. Als je schreeuwde tijdens zo'n training, dan was dat niet om de boel militaire stijl op te jutten maar omdat de deelnemers gewoon te oud waren om je goed te kunnen verstaan...

Pagina's